Narzędzie dla rektorów i formatorów
Czy wasz dom formacyjny wzmacnia, czy chroni?
Dziesięć pytań o to, co w seminarium realnie się dzieje — nie o to, co jest w regulaminie. Odpowiedzi układają się w dwie skale, a te w jedno miejsce na siatce.
Zanim zaczniesz
Nassim Taleb nazwał antykruchością zdolność wzmacniania się pod wpływem stresu. Rzeczy kruche trzeba chronić, odporne — wytrzymują, antykruche — potrzebują obciążenia, żeby urosnąć. Jonathan Haidt pokazał, co się dzieje z pokoleniem, któremu tego obciążenia w dzieciństwie zabrakło, a które teraz puka do drzwi seminariów.
Antykruchość nie rośnie od samego obciążenia. Rośnie tam, gdzie jest i z czym się mierzyć, i do kogo wrócić. Dlatego to nie jest jeden wynik, tylko dwa.
Skala A · pytania 1–5
Obciążenie
Czy w tym domu jest z czym się mierzyć: realna odpowiedzialność, trud, cisza, brak wyręczania.
Skala B · pytania 6–10
Bezpieczna baza
Czy jest do kogo wrócić: stała relacja, kultura błędu, dostęp do pomocy, wiarygodni przełożeni.
Odpowiadaj za ostatnie dwanaście miesięcy i za stan faktyczny. Narzędzie jest tym mniej użyteczne, im lepiej wypadniesz.
Wynik
—
Obciążenie
0/15
Bezpieczna baza
0/15
Różnica skal
0
Obciążenie →
Pierwsze kroki
Poniżej są tylko te obszary, w których zaznaczyłeś jedną z dwóch najniższych odpowiedzi. Każdy krok da się wykonać w tym semestrze bez zmiany regulaminu.
Najciekawsze jest to, czego ten wynik nie pokazuje
Poproś, żeby te same dziesięć pytań wypełnili niezależnie prefekt, ojciec duchowny i — jeśli starczy odwagi — trzej klerycy z różnych roczników. Rozbieżność między odpowiedziami powie wam o domu więcej niż jakikolwiek wynik. Najczęściej rozjeżdżają się pytania 5, 8 i 10.
Ćwiczenie · 7 minut · na kartce, dla siebie
Jedna porażka, jedna decyzja
Antykruchość kleryków zaczyna się od tego, czy ich przełożony potrafi coś zrobić z własną porażką. Ćwiczenie robi się w milczeniu i nikt go nie zbiera.
- Zapisz jedno niepowodzenie z ostatniego roku. Nie największe — takie, do którego niechętnie wracasz. Jednym zdaniem i samymi faktami.Nie „zawiodłem", tylko: „we wrześniu odszedł kleryk, z którym nie rozmawiałem od maja".
- Co w tym zależało ode mnie, a co nie? Dwie linijki. Rozdzielenie tych dwóch rzeczy jest całą pracą.
- Jaką kompetencję mam dzięki temu, której nie miałem wcześniej? Jedno zdanie. Jeśli żadnej — to znaczy, że ta porażka jeszcze na ciebie pracuje, nie ty na niej.
- Dokończ zdanie: „Do końca semestru przestanę klerykom nadmiernie ułatwiać ……… i zamiast tego ………"
- Na odwrocie wpisz datę za trzydzieści dni i jedno nazwisko — osoby, której o tej decyzji powiesz w tym tygodniu.
Punkty 1–3 pochodzą z protokołu Guya Wincha: porażka nieopatrzona zachowuje się jak przeziębienie, które przechodzi w zapalenie płuc. Punkty 4–5 są od Taleba: mały, odwracalny błąd zrobiony świadomie jest tańszy niż duży, który i tak przyjdzie.
Narzędzie towarzyszące wykładowi „Pokolenie, które puka do drzwi seminariów”. Oparte na koncepcji antykruchości Nassima Taleba, badaniach Jonathana Haidta nad przeformatowaniem dzieciństwa oraz protokole pracy z porażką Guya Wincha.
Bogna Białecka · Fundacja Edukacji Zdrowotnej i Psychoterapii · psychologiainternetu.pl · bognabialecka.pl